جنبان

هاچ                 دست

چکار کردم         و انگار بمب سر

نمی يارد اينجور

ماشين رو نيست.

او پدر هيچ کدام توی داستان های پدر راوی

چرخ ها/ بنگ                 از صندلی

:مردی حقی داری سراغی لکه ای

يا به آسمان يا به دوستش فکر کنی

مادرش فردا

بعدش گفتن: روی فيش معافی

تنها ميز ناهار چيده. از چند حرف بعيد.

همه روبوسی. در جمله ای می رويم

مرد وارد خانه می شود.

خانه اما تنها کمکش می داند

وقتی الکلی / پله ها رفته بالا

در اتاق... کذبه!

خون کف دست

داستان اول اهل خانه

؟ماشين می خواستی

اول جمله ایستاده . اگر اول خودش

:آقای راشدی! من پدرم گفتم من(اهل خانه)

هر دو همديگر

ما شايد اساس قيمت بازار است